Wet- en regelgeving

'Transitie van ouderenzorg is mislukt'

Zorgaanbieders worstelen nog steeds met de gevolgen van de transitie van zorg. Door gewijzigde wet- en regelgeving lopen ze in de praktijk tegen allerlei obstakels aan.

Vanuit het Platform Koplopers in de Zorg wordt al meerdere jaren bijeenkomsten met bestuurders over actuele onderwerpen georganiseerd. Bovenaan de agenda staan de problemen rondom de participatiemaatschappij. Iedereen kan zich de beloftes herinneren die bij de introductie van de participatiemaatschappij zijn gemaakt.

Minder bureaucratie, minder kosten, minder schotten meer transparantie en zorg dichter bij de burger. Er wordt kritisch gekeken naar deze beloftes en stellen in een goed onderbouwde position paper vast, dat ze niet zijn nagekomen. Neem de ontschotting. De ervaring is eerder dat er meer schotten bij gekomen zijn dan dat er zijn verdwenen. In het oude systeem nam de te leveren zorg geleidelijk toe naarmate de vraag van cliënten zwaarder werd. In het nieuwe systeem is er voor zorgvragers steeds een scherpe overgang van het ene naar het andere compartiment. Elk compartiment heeft een eigen wetgevend kader en een eigen financieel regisseur waardoor een ondoorzichtig woud is ontstaan. Het nieuwe stelsel leidt met andere woorden tot groter compartimentalisering.’

Door de krapte van de intramurale budgetten wordt de druk op het toch al krimpende aantal instellingskamers steeds hoger. Er ontstaan wachtlijsten voor mensen die eigenlijk alleen nog in een verpleeghuis goed geholpen kunnen worden. Hierdoor neemt aan de andere kant de druk op extramurale zorg alleen maar toe. De zorgverzekeraars zien een enorme explosie aan kosten van wijkverpleegkundige zorg en zullen daarom op een gegeven moment de rem op dat budget gooien. Dat gebeurt in feite nu al.’ Door de krapte van de intramurale budgetten wordt de druk op het toch al krimpende aantal instellingskamers steeds hoger. Er ontstaan wachtlijsten voor mensen die eigenlijk alleen in een verpleeghuis goed geholpen kunnen worden. Hierdoor neemt aan de andere kant de druk op extramurale zorg alleen maar toe. De zorgverzekeraars zien een enorme explosie aan kosten van wijkverpleegkundige zorg en zullen daarom op een gegeven moment de rem op dat budget gooien. Dat gebeurt in feite nu al.’